Fenny heette ze; haar blonde haren wapperden de hele dag glanzend om haar heen en je verdronk in haar prachtige bruine, trouwe ogen. Ongevraagd liet ze zich tegen je aanvallen om aangehaald te worden,
en dat lukte haar ook altijd. Een lieve golden retriever die plotseling haar baas moest missen die altijd met háár ritme in de dag meeging. Hij was dood, en elke ochtend als ik contrôle ging doen bij haar baasje (koeling en conditie overledene) dan liep ze met me mee naar de slaapkamer waar haar baasje lag opgebaard. Als ik de deksel van de kist haalde, stond ze met twee voorpoten bij de kist omhoog om te snuffelen aan haar baasje, waarna ze onder de tafel kroop.
